banner525

Kör Annenin Oğluna Mektubu

Bugün anneler günü, bu vesile ile siz okuyucularımıza ibretlik bir mektubu paylaşmak istedik anneler gününüz kutlu olsun

Kör Annenin Oğluna Mektubu
banner603

Anneler günüyle ilgili ilk resmi kutlama önerisi, Amerika'da 1872 yılında Julia Ward Howe tarafından barışa adanan bir gün olarak tasarlandı. İlk defa Boston'da bir yürüyüş düzenlenerek kutlandı.1907 yılında Philadelphia'da Anna Jarvis, annesinin ölüm yıldönümü olan Mayıs ayının ikinci pazarının Anneler Günü olarak kutlanması için bir kampanya başlattı. Bir sene sonra Philadelphia'da kutlanan Anneler Günü Anna Jarvis'in izleyenleri tarafından bakanlara, işadamlarına ve politikacılara ulaştırılarak ulusal olarak kutlanmaya başlandı.

Kör Annenin Oğluna Mektubu

Daha sonra çocuklarım oldu ve hayatımdan memnundum. Beni her zaman utandıran annemi çoktan unutmuştum.

Annemin sadece bir gözü vardı. Öteki gözü çukurdu, yani yeri boştu. Devamlı, ince sarı bir su akardı. Bu haliyle gören çocukların çığlık atarak kaçıştıklarına çok şahit olmuştum. Onun bu çirkin görünüşünden nefret ediyordum, tiksiniyordum. Çünkü bu durum beni arkadaşlarımın yanındayken utandırıyordu.

Babam, ben daha küçükken bir kazada öldüğünden, ailemizi geçindirmek de anneme kalmıştı. Bunun için evlere temizliğe gidiyordu. İlkokulda iken bir gün beslenme çantamı unutarak mektebe gitmiştim. Annem bana "kurabiye" getirmişti. Sanki, yerin dibine geçmiştim. Keşke aç kalsaydım da onu mektepte görmeseydim! Bunu bana nasıl yapabilirdi? Onu görmezden geldim, ona nefretle bakarak oradan kaçtım.

Ertesi gün sınıfta bir arkadaşım bana "senin annenin sadece bir gözü var. Diğeri ne biçim!" dedi. Çocuklar da bu lafa gülmüşlerdi. O anda yerin dibine girmek ve de annemin ortadan kaybolmasını çok istemiştim. Bu yüzden, o akşam eve gidince "Beni gülünç duruma düşüreceğine, ölsen daha iyiydi" diye öfkelendim.

Annem bir şey demedi. Sadece, yaş dolan tek gözüyle bana biraz baktı ve sessizce uzaklaştı, gitti. Dediklerim hakkında bir saniye bile düşünmemiştim, çünkü çok kızmıştım. Onun iç dünyası ise, beni hiç alakadar etmiyordu.

Aradan seneler geçti. Tek başıma çok çalıştım, kendime yeter oldum, sonunda İstanbul'a okumaya gittim. İyi bir tahsil yaptım, işe girdim ve bir süre sonra da evlendim. Birikimime borç ekleyerek kendime bir ev aldım. Daha sonra çocuklarım oldu ve hayatımdan memnundum. Beni her zaman utandıran annemi çoktan unutmuştum.

Nereden bulmuş, nasıl etmiş bir gün annem bizi ziyarete geldi. Öyle ya, kaç senedir biricik oğlunu görmemişti. Zili çalınca, çocuklarım kapıya koşuştu, karşılarında pejmurde ve tek gözlü bir ihtiyar kadın görünce birden korktular, sonra da güldüler. Bu arada ben de gelmiştim. Çocuklara "Bu gelen yabancı değil, babaanneniz" diyemedim. İçeri girmesine izin verdim lakin tepem de atmıştı. İlk fırsatta ona:

"Evime böyle acayıp kılıkta gelip çocuklarımı nasıl korkutabilirsin? Buradan uzaklaş, hemen git!" dedim.

Bu sert çıkışıma tek gözünden seller gibi yaş akıtan annem, kısık bir sesle "Kusura bakmayın, ben yanlış adrese geldim galiba!" dedi ve çıktı-gitti. Öyle şartlanmıştım ki hiç aldırmıyordum.

Aradan yine uzun bir zaman geçmişti. Bir gün memleketten "mezunlar toplantısı" için bir mektup aldım. Karıma "iş seyahatine gidiyorum" diye bahane uydurup doğduğum şehre gittim. Mezunlar toplantısından sonra, birden aklıma düştü. Sadece meraktan eski evime gittim. Eski komşularımıza sorduğumda, "annemin öldüğünü" söylediler. Önce biraz sevinç duyar gibi oldum ama içimde bir burukluk ve sızı hissettim. Ben şaşkınca beklerken, "bana verilsin diye annemin bir mektup bıraktığını" söylediler.

Aceleyle açtım ve okumaya başladım:

"Ey sevgili biricik oğlum... Canım evladım. Her yerde, her zaman hep seni düşündüm. Senin için ağladım, senin için güldüm. Uzaktan, yakından hep takip ettim, dişimden tırnağımdan artırdıklarımı, bütün kazandıklarımı sana gönderdim. Belki burs diye eline geçmiştir. Olsun, sana ulaştı ve ihtiyaçlarını giderdin ya bu da yeter.

Ana yüreği hasretle kıvranıyordum. Ne edip ettim adresini buldum. İstanbul'a gelip çocuklarını korkuttuğum için çok üzüldüm. Mezunlar gününe çağrıldığını duydum ve geleceksin diye çok sevindim, hasretle bekledim. Ama "seni görmek için yataktan kalkabilir miyim" diye çok düşündüm. Seni büyütürken, 'tek gözümle' sürekli bir utanç kaynağı olduğum için de üzgünüm. Biliyor musun biricik oğlum, canım evladım?

Sen küçücükken, babanla birlikte bir kaza geçirmiştin. Baban öldü fakat sen, bir gözünü kaybetmiştin. Bir anne olarak, senin tek bir gözle büyümene dayanamazdım. Bu yüzden, babandan kalan tarlayı satarak, ameliyat masraflarına yatırdım. İşte, şimdi o yeri boş olan gözüm var ya, onu sana vermiştim. "O gözle, biricik oğlum görüyor ya..." diye çok mutlu oluyordum. Ana yüreği ya oğul, sana 'sen benim gözümle görüyorsun 'diyemedim.

Muvaffakıyetlerinden dolayı seninle o kadar gurur duyuyordum ki, bu bana yetiyordu. Her şeye rağmen, sen benim oğlumsun... Ben gülmesem de sen huzurlu ol, sen evlatlarınla rahat et, o da bana yeter oğlum. Bu mektubu okuduktan sonra da kavi ol, eskisi gibi dik dur oğlum. Sakın üzülme, Sen üzülürsen ben daha fena olurum. Senin mutlu olman, huzurla yaşaman, benim yaşamam demektir.

Ben annelik hakkımı can-ı gönülden helâl ettim. Gönlün ferah olsun yavrum. Bütün muhabbetlerimle gözlerinden öperim, o koklayamadığım torunlarımın da...

Annen"

banner636
YORUM EKLE
banner634
SIRADAKİ HABER

Kumluca İmsakiye

Kumluca İmsakiye

banner625

banner630

banner587

banner588

banner590

banner591

banner586

banner623

banner618