2026’ya gelindiğinde Türkiye’de hayat pahalılığı, kuşaklar arası adaletsizliği daha görünür hâle getirdi. Bugün birçok şehirde bir çocuğun günlük harçlığı; bir emeklinin haftalık maaşına yaklaşmış durumda. Bu karşılaştırma, sadece ekonomik bir tabloyu değil, sosyal bir kırılmayı da ortaya koyuyor.
Okul çağındaki bir çocuğun kantin masrafı, servis ücreti, atıştırmalık giderleri artık “normal” kabul ediliyor. Ancak aynı ülkede bir emekli, haftalık maaşıyla pazara çıkarken defalarca hesap yapmak zorunda kalıyor. Et reyonuna bakıp geçen, meyveyi taneyle alan emekliler artık istisna değil, kural haline geldi.
Emekliler için maaş, ay sonunu değil haftayı bile getirmiyor. Faturalar, kira ve ilaç giderleri sonrası geriye kalan para, temel gıda için bile yetersiz kalıyor. Birçok emekli çocuklarından destek almak zorunda kalırken, bazıları ise sessizce eksilerek yaşamını sürdürmeye çalışıyor.
Bu tablo, “çocuklar fazla harcıyor” meselesi değil. Asıl sorun; emeğini yıllarca bu ülkeye vermiş insanların, en temel ihtiyaçlarını bile karşılayamaz hale gelmesi. Bir toplumda çocukların harçlığı ile emeklilerin maaşı aynı cümlede anılıyorsa, orada ekonomik olduğu kadar ahlaki bir sorun da vardır.
2026 Türkiye’sinde sorulması gereken soru net:
Bir çocuk mutlu olsun diye verilen para, bir emeklinin hayatta kalma payı mı olmalı?