Kumluca’da son günlerde yaşanan tartışmaları izlerken insan ister istemez şu soruyu soruyor:
Bu ilçenin yolu var ama yönü var mı?
Biri çıkıyor, “Bu yol Büyükşehir’in.” diyor.
Diğeri cevap veriyor, “Hayır o yol ilçe belediyesinin.”
Bir bakıyorsunuz ortada yol var, ama sorumluluk yok.
Vatandaş çamurun içinde, tozun içinde, çukurun içinde ama siyasetçiler yetki tartışmasının içinde.
Kumluca’da yol meselesi artık asfalt meselesi olmaktan çıktı.
Tam anlamıyla “kimin yolu” tartışmasına dönüştü.
Büyükşehir Koordinatörü ayrı konuşuyor.
AK Parti Belediye Meclis Üyesi ayrı konuşuyor.
Sanki mesele hizmet değil de “siyasi tapu kavgası.”
Bir yol düşünün…
Yapılınca herkes sahipleniyor.
Bozulunca kimse sahiplenmiyor.
Yol iyi olunca:
“Biz yaptık.”
Yol bozuk olunca:
“O onların yolu.”
Kumluca’da siyaset bazen öyle bir noktaya geliyor ki insan gerçekten üzülüyor.
Bir ilçede hizmet konuşulacağına, yetki tartışması konuşuluyor.
Oysa vatandaşın umurunda değil bu yol kimin.
Vatandaşın istediği çok basit:
Çamura batmadan yürüyebilmek.
Arabasıyla çukura düşmeden gidebilmek.
Ama bizde işler biraz farklı.
Biz önce kavga ederiz.
Sonra açıklama yaparız.
Sonra birbirimizi suçlarız.
Hizmet ise çoğu zaman en sona kalır.
İşte bu yüzden insanın içinden şu cümle dökülüyor:
Başımız sağ olsun Kumluca…
Çünkü bazen bakıyorsunuz, ilçe yaşıyor gibi ama sahibi yok gibi.
O yol senin…
Bu yol benim…
Peki soralım:
Kumluca kimin?
Eğer gerçekten Kumluca hepimizin ise
o zaman yol da, hizmet de, sorumluluk da hepimizin olmalı.
Yok eğer mesele sadece “siyasi alan paylaşımı” ise
o zaman vatandaşın söylediği o acı söz doğru olur:
“Kumluca ölmüş… ağlayanı yok.”